Adreno Loading

در حال بارگذاری

دسته بازی

بررسی 10 دسته بازی برتر تاریخ بازی های ویدئویی

account_circleبهنام بختیاری
date_range۱۴۰۰/۰۳/۲۸ - ۱۴:۳۱ | بروزرسانی در ۱۴۰۰/۰۳/۲۸ - ۱۴:۳۳
list_altدسته‌بندی: مقالات

از آغاز پیدایش بازی های ویدئویی، کنسول های بسیاری روی کار آمدند و هر کدام از این کنسول ها دارای ویژگی های خاص و جدید بودند که باعث میشد طرفداران به سمت آن ها بروند. اما چیزی که در این میان مهم بود دسته بازی و یا کنترلر بود که می توانست به ما کمک کند تا بازی را لمس کنیم.

 

 

دسته بازی

 

 

با هر کنسول جدید طراحی، ظاهر و علمکردهای کنترلرها نیز تغییر می کرد. تا به حال 8 نسل کنسول مختلف را تجربه کرده ایم و در کنار آن 8 نوع دسته کنسول بازی را نیز دیده ایم. در واقع دسته بازی ها نیز همراه با کنسول ها پیشرفت چشمگیری داشته اند. دسته های بسیار مختلفی به بازار ارائه شده اند، با شکل و رنگ های مختلف که برخی از آن ها بسیار محبوب و ماندگار نیز شده اند.


اگر کنترلرها طراحی خوبی داشته باشند می توانند به شما کمک کنند تا یک تجربه خوب از بازی داشته باشید. به همین دلیل است که دسته های بازی در کنار طراحی کنسول ها از اهمیت ویژه ای برخوردار هستند. در ادامه این متن به بررسی 10 دسته بازی برتر در طول تاریخ بازی های ویدئویی و کنسول های مختلف خواهیم پرداخت.

 

 

ده دسته ی بازی برتر

 


۱۰. دسته بازی NES Max


بدون شک تا به حال حتما با کنسول بازی میکرو بازی کرده اید و یا حداقل نام آن را شنیده اید. میکرو توانست بسیاری از گیمرها را وارد دنیای بازی کند، خصوصا گیمرهای ایرانی. در واقع میکرو نامی است که در ایران برای کنسول NES به کار برده می شود.  این کنسول در سال ۱۹۸۵ ارائه شد. پس از اینکه نسخه مخصوص ژاپن وارد بازار شد، یکسری تغییرات بر روی آن صورت گرفت به ویژه در مورد دسته های بازی و سپس وارد دنیای گیم شد. همین جا بود که توانست عنوان موفق ترین کنسول نینتندو را از آن خود نماید.


دسته ‌های بازی «اِن ای اِس» دارای رنگ طوسی بودند که شکل مستطیل داشتند. دو دکمه‌ی A و B، دکمه‌ ی استارت و select وجود داشت و از همه مهمتر یک مفهوم کاملا جدید به نام D-pad که به آن اضافه شده بود. 

 

 

دسته بازی ان ای اس

 


با اینکه d-pad قبل از نینتندو نیز در کنسول های دیگر مورد استفاده قرار گفته بود اما در هیچ یک به خوبی کنسول نینتندو اینترتینمنت سیستم یا همان (NES) ارائه نشده بود. پس در واقع می توان گفت این دسته بازی یک انقلاب عظیم را در مسیر خود به پا کرد.


اما  برای کنسول ان ای اس دسته بازی های دیگری نیز وجود داشت. مانند کنترلر NES Max که دو گریپ داشت و خیلی خوب در دست جای می گرفت. بر خلاف کنترلر اصلی کنسول، که برای پیشرفت در بازی باید یک دکمه را به صورت مداوم نگه می داشتید، ان ای اس مکس با داشتن دو دکمه ‌ی به نام rapid fire این مشکل را حل کرده بود، در نتیجه فروش بیشتری نسبت به نسخه اصلی آن داشت.


همچنین دسته ‌ی بازی ان ای اس مکس یک آپشن جدید را ارائه داد که تا پیش از کنسول Nintendo 3DS دیده نشده بود. این دسته به جای d-pad یک پد دایره‌ ای شکل داشت که دارای قابلیت چرخش ۳۶۰ درجه‌ ای بود و باعث میشد که کنترل بازی راحت ‌تر شود. در اطراف این پد دایره ای نیز دکمه هایی وجود داشت که تمام کاربران با این دسته بازی احساس راحتی داشته باشند.

 

 

دسته بازی ان ای اس مکس

 

 

۹. دسته بازی SNES


پس از ارائه کنسول سوپر فمیکام در بازار ژاپن، یک دسته بازی رنگارنگ با چهار دکمه به جای دو تا و دو دکمه‌ ی دیگر L و R عرضه شد. البته زمانی که این کنترلرها به بازار آمریکا رسیدند در دسته های آن تغییراتی ایجاد شد که با نام سوپر نینتندو اینترتینمنت سیستم یا همان SNES شناخته شدند. 


در همین زمان کنسول سگا جنسیس نیز به بازار ارائه شده بود اما دسته بازی آن جذابیت چندانی نداشت و می توان گفت تنها یک دکمه بود. پس جای تعجب ندارد که با ارائه کنسول SNES و وجود دسته ی بازی عالی اوضاع به نفع نینتندو پیش برود. شاید در حال حاضر وجود دکمه‌ ی L و R چیز چندان عجیب و جالبی نباشد اما همین موضوع ساده در آن زمان یک تغییر انقلابی بود و اگر SNES وجود نداشت معلوم نبود که تا چه زمانی باید منتظر چنین تحولی می ماندیم.
در این دسته‌ بازی دکمه‌ ها برجسته بودند، دکمه‌ های Y و X به راحتی زیر انگشت‌ ها قرار می گرفتند که همین موضوع برای نگه داشتن مداوم دکمه ها یک مزیت عالی محسوب میشد. در نسخه ژاپنی این امکان وجود داشت که دکمه ها را به صورت مداوم نگه دارید.

 

 

دسته بازی ان اس ای اس

 

 

۸. دسته بازی Nintendo 64


زمانی که کنسول بازی ۶۴ بیتی نینتندو ارائه شد دسته بازی های همراه آن بسیار عجیب به نظر می رسیدند. در واقع طرفداران در مورد این دسته های بازی به دو گروه تقسیم شده بودند، عده ای آن را بسیار خوب می دانستند و عده ای دیگر آن را عجیب می دانستند و مخالف این دسته ها بودند. تمام این جنجال ها به دلیل طراحی متفاوت و کمی عجیب کنترلر نینتندو ۶۴ بود.


 این دسته‌ ی بازی دو گریپ در دو طرف و یک گریپ سوم میانی داشت. تنظیمات مربوط به دسته ها تغییر پیدا کرد و دسته‌ ی سوم کاربردهای خاصی برای پیشرفت در بازی را در اختیار کاربر قرار می داد.  در ابتدا این کنترلر عجیب بود و شاید حتی خنده دار هم به نظر می آمد اما جالب است که همین طراحی باعث پیشرفت صنعت ویدیو گیم و دسته های بازی جدید شد.


تا پیش از دسته‌ ی نینتندو ۶۴ با وجود جوی استیک‌ های آنالوگ طرفداران چندانی نداشتند و اگر هم وجود داشتند چندان کاربردی محسوب نمی شدند. اما پس از ارائه این دسته ها تغییراتی در طراحی و کاربرد آن ها به میان آمد، زیرا قرار بود بازی‌ های کنسول ۶۴ بیتی نینتندو سه بعدی باشند. در همین جا بود که استیک‌ های آنالوگ توانستند به محبوبیت بسیاری دست پیدا کنند.

همچنین چهار دکمه ی جدید هم اضافه شد که امکان کنترل دوربین و ویژگی‌ های جدید دیگر را برای کاربر فراهم می‌ کرد.

 

 

کنترلر نینتندو 64

 


۷. دسته بازی Dreamcast


سگا در تاریخ 1999میلادی آخرین کنسول بازی خود را با نام «دریم‌ کست» ارائه نمود. پس از این اتفاق سگا دیگر از عرصه بازی های ویدئویی خارج شد اما دریم کست همچنان در این عرصه باقی ماند و توانست تاثیرات بسیاری را ایجاد نماید. دریم کست توانست یک کنترلر اختصاصی را ارائه دهد که نظرات بسیار مثبتی را به خود جلب نمود. این کنترلر دارای یک جوی استیک آنالوگ و کلیدهای جهت‌ دار روی دسته ‌ی چپ، دکمه‌ ی استارت در وسط و چهار دکمه در سمت راست بود. 


دکمه ‌های L و R هم در پشت کنترلر قرار گرفته بودند. از دیگر ویژگی های جالب دسته‌ بازی دریم‌ کست، قابلیت اتصال کارت حافظه‌ ی VMU به آن بود. با اتصال کارت به کنترلر دریم ‌کست این امکان وجود داشت که از طریق صفحه نمایش کوچک آن اطلاعات مختلفی از بازی ‌ها را دنبال نمود. این ویژگی بسیار کاربردی و عالی بود.

 

 

دسته بازی دریم کست

 



شرکت مایکروسافت در آن زمان یکی از زیر مجموعه شرکت هایی بود که از کنسول دریم‌ کست پشتیبانی می کردند. مایکروسافت سعی داشت تا ویندوزCE  را سیستم عامل اصلی کنسول دریم‌ کست معرفی نماید اما در نهایت یک سیستم عامل دیگر جایگزین آن شد که تنها برای بازی‌ های دریم‌ کست طراحی شده بود. درست است که کار دریم کست نیز در همین جا پایان یافت و نتوانست عمر زیادی داشته باشد اما توانست تاثیرات بسیاری را بر روی اولین کنسول بازی شرکت مایکروسافت یعنی ایکس باکس داشته باشد به‌ خصوص بر روی کنترلر آن.
زمانی که کار دریم کست پایان یافت مایکروسافت دقیقا همان جا کار خود را آغاز نمود، یک شبکه‌ آنلاین ایجاد نمود و توسعه‌ دهنده ‌های بازی کنسول دریم‌ کست را به کار گرفت که در نهایت یک سیستم مخصوص خود طراحی نماید. با این کار مقدمات ساخت کنسول بازی خانگی خود یعنی ایکس باکس را فراهم نمود.

 

 

جزئیات بیشتر دریم کست

 

 

۶. دسته ‌ی بازی Nintendo Wii


بسیاری از گیمرها تمایل چندانی ندارد که این کنترلر در لیست ما باشد. در واقع به دلیل تفاوت هایی که در این کنترلر وجود داشت و مطابق با انتظارات کاربران نبود، برای گیمرها دوست داشتنی نبود. این کنترلر شامل یک ریموت کنترل با سنسورهای حرکتی و یک جوی استیک آنالوگ بود. دکمه‌ ی A در وسط این کنترلر و دکمه ی B در پشت ماشه‌ قرار گرفته بود.


دی - پد در بالای دسته قرار داشت و علاوه بر این دکمه ‌های C و Z همان ماشه‌ های کنترلر بودند که می توانستیم به راحتی از آن استفاده نماییم. اما نکته منفی که در این دسته بازی وجود داشت و آن دکمه‌ های ۱ و ۲ در پایین بودند که دسترسی به آن ها کمی سخت بود.

 

 

دسته نینتندو وی

 


زمانی که این کنترلر ارائه شد دارای مشکلاتی بود. اشاره ‌گر و سنسورهای آن در بازی های سه بعدی دارای دقت کافی نبودند. اما کمپانی تصمیم گرفت که تغییراتی در آن ها ایجاد نماید. در نتیجه کاربران جذب این کنترلر شدند و از آن استقبال کردند و برای بازی های سه بعدی نیز کارایی خوبی را به نمایش گذاشت. نسخه‌ های جدیدتر این کنترلر با نام Wii Motion Plus نینتندو ارائه شدند و توانستند خود را به استانداردها برساند.


این دسته ی بازی در واقع بسیار منحصربفرد بود و نشان از تلاش این کمپانی برای ارائه طرح جدید و همچنین خلاقانه بود. برای نسل جدید بازی ها نیز توانست عملکرد خوبی داشته باشد.

 

 

دسته ی بازی نینتندو وی موشن پلاس

 


۵. دسته بازی Wii U


کنترلر «وی یو» کنترلرهای نینتندو دی اس و ۳DS را به کنسول بازی خانگی آورد. این کنترلرها دارای قابلیت های جدیدی بودند. یکی از تفاوت های دسته ‌ی کنسول وی یو، در صفحه نمایش کوچکی بود که داشت و برای مدیریت کوله‌ پشتی و ظرفیت آن، نمایش نقشه‌ ها و هر چیز دیگری که نینتندو دی اس و ۳DS قادر به نمایش آن بودند، کاربرد داشت. این نمایشگر در کنار ویژگی های حرکتی می توانست امکان کنترل خوبی را برای شما فراهم نماید. همچنین برای بررسی منوها نیز یک راه سریع و میان بر بود.


برای افرادی که دسترسی به تی وی و مانیتور نداشتند می توانستند از این دسته بازی ها با توجه به مانیتوری که داشت استفاده نمایند. این ویژگی برای بازی‌ هایی مانند Ninja Gaiden 3 جالب و کاربردی بود. سرعت و دقتی که این کنترلر داشت بسیار بیشتر از  کنترلر وی بود و همین موضوع باعث میشد که تجربه بازی با آن برای کاربر لذت بخش تر شود.


از جمله نقاط ضعف این دسته بازی این بود که عمر باتری آن کوتاه بود. خصوصا برای افرادی که از نمایشگر روی دسته استفاده می کردند. این دسته‌ ی بازی دو جوی استیک آنالوگ، چهار دکمه در سمت راست، دکمه‌ های جهت ‌دار و دکمه‌ ی home داشت.  دکمه‌ های R1,2,3 و L1,2,3 هم در کنترلر طراحی شده بود اما عملکرد چندان خوبی نداشتند. شاید در چند بار اول کاربران نمی توانستند با آن ارتباط برقرار کنند اما پس از مدتی بسیار عالی و خوش دست محسوب میشد.

 

 

دسته بازی وی یو

 

 

۴. دسته بازی پلی ‌استیشن – دوال ‌شاک


با عرضه پلی استیشن 1 بدون شک تحولی اساسی برای تولید دسته بازی نیز صورت گرفت. درست است که دکمه ها همان موارد قبلی بودند اما بدون شک نوع چیدمان و طراحی دسته بسیار بی نقص بود. کنترلر دوال شاک پلی استیشن یک طرح اولیه بود که همچنان نیز از آن استفاده می شود تنها با تغییراتی جزئی شاهد ارائه آن برای کنسول های جدید هستیم.


اولین دوال شاک فاقد جوی استیک‌ های آنالوگ بود اما سونی خیلی زود تجدید نظر کرد. جوی استیک را نیز به این دسته ها اضافه نمود. این دسته بازی با دکمه ‌های جهت ‌دار در سمت چپ و چهار دکمه با علائم ضربدر، دایره، مثلث و مربع در سمت راست و دکمه‌ های L، R و R3 و L3 در بالای آن توانست به محبوب ترین کنترلر کنسول ها در جهان تبدیل شود. همچنین به یک استاندارد نیز برای سایر کمپانی ها تبدیل شد.


دسته‌ ی بازی بعدی پلی استیشن هم که به دوال شاک ۲ معروف است دارای همین ویژگی ها و طراحی ها می باشد. دوال‌ شاک ۳ هم همین‌ طور و تنها تفاوتی که داشت این بود که بی سیم بود و یک دکمه‌ ی اضافه به نام پلی استیشن داشت. دوال شاک ۴ هم همان طراحی معمول پلی ‌استیشن را داشت؛ البته با آرگونومی بسیار بهتر و دقیق تر و قابلیت ‌های حسگر حرکتی دوال ‌شاک ۳ و اضافه کردن تاچ ‌پد و اسپیکر.

 

 

دسته بازی دوال شاک

 

 

۳. دسته بازی گیم کیوب – Wave Bird


دسته‌ ی بازی این کنسول نیتتندو که «وِیو بیرد» نام دارد از آن دسته بازی های بسیار معروف است که طرفداران بسیاری در دنیای گیم دارد. گیم کیوب بهترین دسته ‌ی بازی در میان کنسول‌ های نینتندو را دارد. البته ویو بیرد کنترلر استاندارد این کنسول نبود. این کنترلر از جمله  لوازم جانبی کنسول گیم کیوب بود که کاربر می توانست با میل خود آن را تهیه نماید.


طراحی ویو بیرد کاملا مشابه دسته‌ ی بازی استاندارد گیم کیوب بود و تنها تفاوت آن ها این بود که به صورت بی سیم بود. این موضوع می توانست در آن سال ها یک تحول عظیم برای صنعت گیم باشد.


این کنترلر کمی بزرگتر از نمونه‌ ی استاندارد بود اما باز هم بسیار خوش دست محسوب میشد. دکمه‌ های L و R حساس به فشار بودند. طراحی دکمه‌ های سمت راست متفاوت بود و این دکمه‌ ها در اندازه‌ های کوچک و بزرگ کنار هم قرار گرفته بودند. دکمه‌ های جهت‌ دار نیز در زیر این چهار دکمه قرار داشتند.


جوی استیک‌ های آنالوگ در دو رنگ طراحی شده بود و یک دکمه‌ ی استارت درست در وسط آن‌ها قرار گرفته بود. در کل ظاهر دسته جالب بود و از همه مهمتر در هنگام استفاده احساس راحتی برای کاربر وجود داشت.

 

 

دسته بازی ویو بیرد

 


۲. پرو کنترلر یا دسته‌ ی حرفه‌ ای Wii U و Switch


کنسول نینتندو وی یو با دو کنترلر اصلی عرضه شده بود یکی نسخه ی استاندارد و دیگری نسخه‌ ی حرفه‌ ای یا پرو کنترلر. کنترلر Wii U Pro برای کنترل بهتر بازی‌ های خاص طراحی شده بود، بازی‌ هایی مثل اساسینز کرید ۳، نینجا گایدن ۳ و Warriors Orochi 3 Hyper.


شاید در نگاه اول این کنترلر با دسته بازی ایکس باکس 360 اشتباه گرفته میشد و در واقعیت نیز هر دو کنترلر طراحی مشابهی دارند هرچند که وی یو پرو کمی بزرگتر از دسته ‌ی ایکس باکس است.


 وی یو بی‌ سیم است و همچنین باتری ‌های حجیمی که ایکس باکس ۳۶۰ روی دسته ‌اش تعبیه می ‌کرد را ندارد. دکمه های جهت دار طراحی متفاوتی داشتند اما تفاوت مهم‌ بین این دو دسته‌ بازی، عوض شدن جای جوی استیک با چهار دکمه‌ ی سمت راست دسته است. این دسته ی بازی توانست سال ها به عنوان یک کنترلر خوب میان گیمرها باشد.

 

 

دسته های حرفه ای

 


۱. دسته بازی ایکس باکس ۳۶۰


کنسول ایکس باکس ۳۶۰  را می توان محبوب ترین و خوش دست ترین کنترل دانست. این دسته‌ ی بازی بی‌ سیم است و دارای دو گریپ در طرفین می باشد که به خوبی در دستان گیمر قرار می گیرند.


 چهار دکمه در سمت راست کنترلر، دو جوی استیک آنالوگ و یک دی-پد در میان آن‌ها قرار دارد. علاوه بر این دکمه‌ های L و R حساس به فشار، دکمه‌های LB و RB و R3 و L3، دکمه‌ ی استارت و انتخاب و  یک دکمه‌ی ایکس باکس برای دسترسی به داشبورد و سایر ویژگی‌ های کنسول ایکس باکس ۳۶۰ برای آن طراحی شده است. این دسته‌ بازی امکان اتصال میکروفن و تکست پد را هم در اختیار کاربر قرار می دهد.

 

 

دسته بازی ایکس باکس 360

 

 

بسیاری از گیمرها از این دسته ی بازی برای بازی های کامپیوتری نیز استفاده می کنند. در بالا اشاره کردیم که دریم کست بر مایکروسافت تاثیر بسیاری گذاشت و در نهایت می توان نتیجه آن بر روی ایکس باکس 360مشاهده نمود. همچنین طراحی زیبای این دسته بازی توانست آن را به محبوب ترین کنترلر در میان کاربران تبدیل نماید.


مایکروسافت در کنسول‌ بعدی خود یعنی ایکس باکس وان، همان طراحی دسته‌ ی بازی ۳۶۰ را تکرار کرد. کلیدهای جهت‌ دارِ دسته‌ ی ایکس ‌باکس وان را نسبت به ۳۶۰ بهتر نمود. این کلیدها در دسته‌ی بازی ایکس باکس ۳۶۰ یک صفحه‌ ی گرد داشتند که استفاده از آن را سخت می ‌کرد. در حالت کلی اما آرگونومی کنترلر ایکس باکس ۳۶۰ بهتر از کنترلر ایکس باکس وان بود.

 

 

طراحی زیبای دسته ایکس باکس 360

 


با توجه به بررسی دسته ی بازی کنسول های مختلف می توان گفت از ابتدا تا انتها هر یک متناسب با زمان ارائه دارای نقاط مثبت و منفی بودند و همیشه سعی داشتند که با به کار بردن خلاقیت، امکانات بیشتری را در اختیار کاربران قرار دهند. همچنین برای لذت بردن کاربران از بازی ها نیز موارد بسیاری را تغییر دادند تا همه چیز مطابق با نیاز و خواسته کاربران باشد. شما کدامیک از کنترلرهای بازی را می پسندید؟ تجربه استفاده از کدامیک را دارید؟

 

اشتراک گذاری:
لینک کوتاه:
https://adreno.ir/b/45 file_copy

نظرات

insert_comment
نظری ارسال نشده است.